Het verhaal van Lise: thuis geboren op 18 maart 2008 (geschreven door mama Isabelle)

Zondagavond, 16 maart 2008

Ik leg mij in de zetel en voel Lise bewegen. Mijn buik neemt allerlei vormen aan, ze beweegt erop los. Spijtig dat papa er niet bij kan zijn, deze namiddag is hij vertrokken naar Frankrijk voor een opleiding voor het werk. Het afscheid was nogal zwaar maar ik sterk mezelf met het feit dat het maar twee dagen zal duren.
Zoals beloofd belt hij mij op als hij is aangekomen en vraagt of alles in orde is. Ondanks de luxe van het hotel, mist hij ons al.
Ik gun hem dit echt, we zijn immers al een lange tijd bezig met verbouwingen en een weekend rust voor de bevallingsperiode heeft hij echt wel verdient.
Na ons telefoongesprek kruip ik in bed.
Het moet al enkele jaren geleden zijn sinds de avond voor ons huwelijk dat één kant van het bed leeg is.
Ik kan de slaap moeilijk vatten en tijdens het woelen fantaseer ik hoe het binnenkort zal zijn met ons drieën, ik begin er echt wel naar uit te kijken.

Maandag, 17 maart 2008

Het is 05u30 en ik word gewekt door de wekkerradio.
Ik voel me opgewekt en op het werk lijk ik energie voor twee te hebben. Alles gaat prima, hoewel ik Erwin echt wel mis maar ik troost mezelf met het besef dat hij morgen al terug is en dat we dan weer samen naar de bevalling kunnen uitkijken.

Het is 16u15 en ik vertrek naar huis.
Op weg naar huis word ik getergd door pijn in mijn onderrug. Ik had waarschijnlijk niet zoveel hooi op mijn vork mogen nemen.
Gelukkig komt de vroedvrouw Krista straks voor een controle van mijn toestand en die van Lise. Ik vermoed dat ze mij zal bevelen het wat rustiger aan te doen. Nu ik echt wel pijn heb zal ik haar raad dan ook helemaal opvolgen. Gedurende de maanden van de zwangerschap is ons vetrouwen in haar echt wel bevestigd geweest. Een goede begeleiding en de persoonlijke aanpak heeft ons overtuigd om de stap te zetten die we eerst aarzelend overwogen, namelijk een thuisbevalling.
Krista belt mij rond 16u30 om te melden dat ze iets later zal komen. Na haar telefoon word de rugpijn iets heviger maar de pijn verdwijnt telkens weer. Ik begin de klok in het oog te houden en zie dat de pijn om het kwartier terugkomt, zouden dit nu weeën kunnen zijn?
Ik beslis toch maar om een bericht te sturen naar Krista, want ik ben er niet gerust in. Erwin wil ik nog niks laten weten tot ik zeker ben van wat ik juist voel.
Ondertussen heb ik mij neergelegd bij de pijn maar de situatie verbeterd niet, ik wil de pijn negeren en beslis om toch naar de bank te gaan en geld af te halen.
Honger overvalt mij en ik neem een versnapering.

Ondertussen komt Krista toe en ik leg haar mijn toestand uit. Ze kan mij vertellen dat het voorweeën zijn en ze neemt de tijd om even bij mij te zitten. Ondertussen voelt ze dat ik 2 cm ontsluiting heb maar mijn vliezen zijn nog niet gebroken. Geen paniek dus want vandaag zal nog niet de verjaardag van Lise worden. Het kan wel nog enkele dage duren. Vals alarm dan toch, en Erwin hoeft de opleiding niet te onderbreken.
Krista vertrekt en zal mij in de loop van de avond terugbellen. Als de pijn er dan nog is zal ze terugkomen, alleen al omdat ik nu alleen thuis ben.
Ik bel naar Erwin en leg hem alles uit. Ik zeg dat hij niet hoeft terug te komen want dat het nog enkele dagen zal duren. Indien mijn water zou breken, zal ik hem zeker opbellen, hij heeft dan nog misschien ongeveer 12 uur de tijd.
Hij is er niet zo gerust in en zegt me dat ik onmiddelijk moet terugbellen indien ik wil dat hij terugreist.

Kort na ons telefoontje belt mijn vader om te vragen hoe het met me gaat tot ik ineens voel dat mijn slip helemaal nat is. Het voelt alsof er binnen in mij letterlijk iets gebroken is en dat kan dus maar één ding betekenen: Mijn water is gebroken!
Ik haak de telefoon snel in en toets zo snel mogelijk het nummer van Erwin, die nog geen 5 seconden later aan de andere kant opneemt. Hij zal binnen de 10 minuten al onderweg zijn, belooft hij mij. Ik voel me schuldig tegenover Erwin, ik gunde hem die reis echt. "Je hoeft je echt niet te excuseren, ik kom onmiddelijk!" zijn de woorden die mij dan weer even gerust stellen.
Krista is de tweede die ik bel, het moet zo rond 19u30 zijn. De weeën volgen mekaar nu snel op. Ik doe vlug m'n "gemakkelijke" joggingsbroek aan, ga toch wel een paar keer naar het toilet en neem alle spullen klaar voor de bevalling.

De pijn die ik voel heb ik nog nooit gevoeld, en het lijkt alsof ik die dan ook op geen enkele manier kan onderdrukken.
Krista is snel terug maakt al een kersenpittenkussen warm, ze legt dit vervolgens onderaan mijn buik. Het doet even deugd.
Ze voelt dat ik ondertussen 4à 5 cm ontsluiting heb. Ze belt haar collega op en nog snel naar Erwin voor stand van zaken.
Ik zit en lig soms toen op bed maar omdat ik geen rust vind, maak ik een wandelingetje in de woonkamer. Krista trekt me recht en helpt me daarbij. Als ik terug wil gaan zitten stelt ze me de baarkruk voor (ze wist dat ik heel graag in deze houding wou bevallen).
Ik bekijk de baarkruk en ik bedenk voor mezelf dat ik die positie nooit zal volhouden. Toch zal ik dit proberen. Ik voel nu dat mijn rugweeën veel verminderen, maar heb het moeilijk om zo te blijven zitten, hoewel het beter voelt dan in bed.
Ik probeer mij te concentreren op mijn ademhaling en sluit regelmatig mijn ogen omdat dit het beste voor mij aanvoelt.

Erwin doet echt zijn best om op tijd thuis te zijn, en ondertussen is Krista niet alleen onze vroedvrouw maar ook mijn steun. Aangezien Erwin er nog niet is moest ik mij aan haar vastklampen. Ze doet dit fantastisch en ze blijft mij de hele tijd bijstaan.
Als ik bang ben kijkt ze me aan en zegt ze dat alles in orde zal komen, dat Erwin er bijna is, en ze zucht en ademt met mij mee totdat ik telkens terug tot rust kom.
Het is 23 u en ik voel de persdrang, net alsof ik naar het toilet moet. Krista vertelt me dat ik, als ik wil, mag beginnen persen.
Ik weet dat Erwin om 23u30 zal thuiskomen, en ik hou me dan in de mate van het mogelijke in.
Ik sluit mijn ogen en probeer rustig te ademen, samen met Krista.

Om 23u30 horen we een auto stoppen. Krista loopt naar buiten om Erwin naar binnen te haasten.
Ik voel me opgelucht en ben ontzettend blij hem te zien. Ik weet dat het nu goed gaat komen.
Hij zet zich achter mij, zijn warme lichaam omhelst me en geneest zo de pijn in mijn onderrug. Hij fluistert me geruststellende woordjes in en kust zachtjes mijn wang..
Krista zit nu voor mij en haar collega die assisteert zit naast haar. De hulp van die assistentie is meer dan welkom.
Pas nu voel ik me echt klaar om te bevallen.
Ik knijp hard in Erwin zijn handen en roep zo hard ik kan en na een paar krijsen......
Is Lise geboren in de armen van Krista - 18 maart 00:02
Ze legt haar op mijn borst en samen met Erwin kijken we nog enige tijd naar dit wonder. Zo mooi, zo lief, zo van ons.
Zo ineens is ze er, we kunnen dit bijna niet geloven.
We zijn in bed gaan liggen en ze begint nagenoeg onmiddelijk van de borst te drinken.
We hebben de hele nacht nodig om ons prinsesje te aanschouwen en te bekomen van wat er gebeurd is.
Een prinsesje gemaakt door liefde tussen twee mensen.
Het mooiste wat ons is overkomen, een onbeschrijfelijk gevoel.

15 april 2008,
Lise is nu vier weken ik denk nog regelmatig terug aan de bevalling.Het vertrouwen dat er was gedurende mijn weeën en de bevalling was onbetaalbaar. De gemoedelijkheid en sereniteit waarmee alles verlopen was, is ook belangerijk voor mij.
Zelfs nu al kan ik zeggen dat ik de volgende keer op dezelfde manier wil behandeld worden en de bevalling op dezelfde mannier thuis mag verlopen. Het was wel heel vlot gegaan en de intimiteit van een thuisbevalling was voor mij essentieel.